28 oktober 2014

Familieleden gaan samen op zoek naar eigen bedrijf

Het Financieele Dagblad – Alex Huijgen (62) was gewend aan het pluche van het grote bedrijfsleven. Als directeur van de gasdivisie van familieconcern SHV had hij een secretaresse en zo nodig een auto met chauffeur. En was hij verantwoordelijk voor 8000 man en een omzet van €4 mrd.

Nu is hij, samen met dochter Imre en schoonzoon Dennis, eigenaar van Mebu, een Brabantse fabriek van sta-tafels waar vijftien mensen werken en de omzet €5 mln bedraagt.

Als zakenman heeft Huijgen zich al vroeg bewezen. In zijn studententijd verdiende hij zijn eerste geld met import tennisrackets uit Pakistan en TL-buizen uit België. Maar de verlokkingen van het internationale bedrijfsleven waren te groot. Hij maakte carrière bij Mobil en BP, waarma SVH hem binnenhaalde om de energietak groot te maken.

Op zijn 58ste vindt hij het welletjes. Na zijn afscheid vervult hij commissariaten en doet advieswerk. Maar hij mist een eigen bedrijf. Imre en Dennis willen ook iets voor zichzelf. Ze besluiten samen op te trekken.

‘We zien vaker dat familieleden zich inkopen in een onderneming. Vader heeft het geld en de kinderen zijn de toekomst. De opvolging is daarmee in een keer geregeld’, zegt Vincent Pastoor van overnamebemiddelaar Marktlink.

Het vinden van een geschikt bedrijf is niet zo eenvoudig, ervaart Huijgen. In tweeënhalf jaar bezoeken ze dertig overnamekandidaten, waaronder een maker van casinomeubilair, een fabrikant van sportartikelen en een leverancier van designopenhaarden. Zonder resultaat. Voor Mebu loopt dochter Imre ook niet meteen warm. ‘Ik dacht: “wat moeten we met tafels en stoelen voor feesten en partijen?”

Verrassend genoeg voldoet Mebu aan alle wensen. Het bedrijf is actief in een niche, succesvol met export en heeft weinig concurrenten. Andre Rieu behoort met zijn concertorganisatie tot de klanten. Nog een pluspunt: er komt geen hightech aan te pas. Imre: ‘Het is een ambachtelijk proces. We produceren zelf metalen onderstellen en schroeven daar een tafelblad op."

Ze betalen enkele miljoenen, wat neerkomt op vier maal het gemiddelde bruto bedrijfsresultaat van de laatste drie jaar.

Voor de financiering klopt de familie aan bij de bank. Het teamverband werkt in hun voordeel. ‘Op mijn leeftijd zou ik niet zomaar een lening krijgen. Samen met de kinderen lukt het wel’, stelt Alex Huijgen vast. Wat telt is dat ze elk verschillende expertises inbrengen. Alex weet hoe te handelen in het buitenland, zijn dochter is commercieel vaardig en zijn schoonzoon heeft leidinggevende ervaring.

Toch is de bankfinanciering niet voldoende om de deal rond te krijgen. De bank trekt een grens bij 50% van de koopsom. Zelf legt het gezin een kwart op tafel. Het resterende gat moet met hulp van een ‘informal investor’ worden gedicht. Voor de familie een tegenvaller. Alex Huijgen: "Je wilt toch het liefst de volledige zeggenschap."

De rondgang langs geldschieters is teleurstellend. Huijgen: ‘Ik kwam terecht in een wereld van rasopportunisten die bizar hoge rendementseisen stellen. Ze nemen allerlei belangen die niet allemaal even succesvol zijn. Met onze winst hadden ze hun missers willen compenseren.’

Huijgen vindt uiteindelijk een vertrouwenwekkende financier in de eigen kennissenkring die zijn geld heeft verdiend in de telecomsector. Deze zorgt voor aandelenkapitaal in combinatie met een achtergestelde lening.

Sinds de overname, nu een maand geleden, pendelen de familieleden op en neer tussen hun woonplaats Den Haag en de fabriek in Rijen. Meestal in één auto. Samen nemen ze alle besluiten. Vader Alex heeft evenveel aandelen als zijn dochter en schoonzoon tezamen. Niemand heeft een doorslaggevende stem. Op hun visitekaartjes prijken alleen hun namen, zonder functies.

Maar wat als er onderling ruzie ontstaat, vroeg de bank zich nog af. Alex Huijgen: ‘Dan gaan we apart zitten en praten net zo lang als nodig is om eruit te komen. Daar heb ik in mijn internationale carrière voldoende ervaring mee.’

Marktlink